آیا هیچ انسانی حتی پیرو این آئین محمدی قادر به پاسخگویی به چنین پیمان شکنی ها و تجاوزات مسلمانان به فرماندهی محمد در صدر اسلام خواهد بود؟

منتشرشده: 21 اکتبر 2013 در بدون شرح

5261_200021050145946_1697929032_n
چرا محمّد بن عبدالله، اسلام خشن، مخوف، غارتگر و متجاوز به زور شمشیر را در مدینه جایگزین اسلام رحمانی ۱۳ ساله در مکه نمود؟

بررسی آیات عدم تساهل وخشم و غضب بر اقلیتهای دینی در صدر اسلام بعد از راهزنی بدر.

– انعقاد صلح نمامه حدیبیه و تضعیف روحی اصحاب محمد: اول ذیعقده سال 6 هجری مطابق 13 مارس 628 میلادی یکسال بعد از نسل کشی بنی قریظه:
فتح(10- 11- 12- 26- 27) ممتحنه(10).

بعد از نسل کشی قوم بنی قریظه مدینه بطور کامل در اختیار محمد قرار گرفته بود. او به هدف نهایی و تسخیر مکه می اندیشید. برای مهاجرین و انصار که مدتی را به زد و خورد گذرانده بودند یک تعطیلی و مسافرت زیارتی به مکه لازم بود. با این سفر هم می توانست دلجویی از سربازان خود نموده باشد و هم حجم مردان شمشیرزن و تعداد لشکریان فاتح مدینه را به رخ مکیان و قریش بکشاند.
داستان سفر ار رویای صادقانه ای بنام فتح(27) و خواب دیدن حضرت شروع گردید:
فتح(27) که در عالم رویا شما مومنان البته به مسجد الحرام با دل ایمن وارد شوید.

همین دیدن خواب و رویا عامل حرکت بسوی مکه گردید. رویا و خواب قبلی حضرت در باب سفر معراج در الاسرا(1- 60) بوده است!
براستی که اسلام دین عجیبی است گاهأ رخدادهای صورت گرفته است که پایه و علت و اساس آن فقط یک خواب ساده و بی معنی بوده است و گاهی مثل واقعه بنی النضیر فقط یک حدس و گمانه زنی ساده بشری!
تعداد 1400 نفر در معیت او قرار گرفتند تا به زیارت مکه بروند. شمار زیادی از انصار و بادیه نشینان که از هدف زیارت مکه مطلع و بر این باور بودند که در این سفر زد و خورد و نان و آبی بعنوان غنائم و غنیمت گیری موجود نمی باشد از رفتن به مکه در معیت محمد امتناع نمودند. البته محمد هم خیلی زود با یک اقدام تلافی جویانه به وقت غارت قوم خیبر از حضور آنان در این لقمه چرب و پر غنیمت جلوگیری نمود و با همان تعداد 1400 نفر قبلی حاضر در معیت او در حدیبیه به غارت خیبریان رفت.

نخست پیمان نامه حدیبیه:.
بر اساس رسم و رسوم تازیان هر کسی می توانست بدون هر منعی به زیارت حج در مکه برود. محمد هم با 1400 نفر از مردانش بر این عمل و زیارت مصمم بود. مکیان بعد از اطلاع از این خبر نگران بودند که شاید محمد به قصد جنگ و نزاع تلاش آمدن به مکه را دارد. لشکری 200 نفره تدارک و به فرماندهی خالدبن ولید به مقابله جویی پرداختند.
محمد به هشدار مکیان دال بر وارد نشدن بر مکه گوش داد و با آنان در منطقه حدیبیه به گفتگو پرداخت و نتیجه پیشنهاد صلح و تفاهم نامه دو سویه بود که اگر کسی از مدینه به مکه پناهنده بگردد و یا بلکعس مکیان موظف به بازپس دهی او باشند. پیمان حدیبه 10 ساله بود. محمد در سال بعد بدون حمل سلاح میتوانست به زیارت مکه بیاید.
.
بعد از این توافق نامه مسلمانان و اصحاب نزدیک رسول از عقد این پیمان نامه محمد به 2 دلیل دل آزارده بودند:

1- آیا آنها باید قدرت نظامی شان را به صرف رفتن بخاطر زیارت مکه معامله نمایند؟
عمر ابن خطاب خشمگین به نزد ابوبکر رفت و گفت:» آیا او رسول خدا نیست و ما مسلمان نیستیم و آیا آنها مشرک نیستند؟ پس چرا ما باید با چیزی که برای مذهب ما مایه ی فرومایگی است موافق باشیم؟ این دو به نزد محمد رفتند و محمد تلاش کرد به آنها اطمینان خاطر بدهد که من بنده ی خدا و پیامبر اویم و من بر علیه او عمل نخواهم کرد و او مرا به شکست نخواهد رساند»
منبع: ابن اسحاق صفحه 504. برگرفته از رابرت اسپنسر صفحه 168.

2- در بالای متن صلح نامه حدیبیه کلمه بسم الله الرحمان الرحیم بوسیله سهل بن عمر مورد اعتراص قرار گرفت که اگر ما تو را با این عنوان قبول داشتیم که با تو در جنگ و اختلاف نبودیم. تمام مشکلات از این ادعای تو است که ما را بر این پیمان نامه گرد آورده است، پس باید این جمله پاک بگردد. گفته سهل مورد اعتراض علی قرار گرفت ولی با وساطت محمد این قضیه بنفع سهل مرتفع گردید.
در نهایت متن پیمان نامه بدین طریق شد:
«این آنچیزی است که محمد پسر عبدالله با سهیل پسر عمر موافق است که جنگ را بمدت 10 سال ترک کنند. اگر کسی بدون اجازه ی محافظینش به نزد محمد بیاید او را به آن محافظین بازگرداند و بالعکس»

خیلی زود این پیمان و صلح نامه 10 ساله بوسیله محمد نقض گردید. زنی از قوم قریش بنام ام کلثوم به مسلمانان در مدینه پیوست و محمد از برگشت او به مکه امتناع نمود. این امتناع به معنای خلف وعده با مفاد صلح نامه حدیبه بود. پیمان نامه قید نموده بود»هرکسی» که از مردمان مکه و یا مدینه را باید برگشت به محل اصلی خود داده شود. ولی محمد این» هرکسی» را مرد تلقی می نمود و قریش اصرار و تاکید بر آن داشت که» هرکسی» را هم میشود مرد و یا زن تلقی نمود.
عذر محمد برای عدم برگشت زن به قوم قریش برابر با بینش خودخدابینی و ابداع الله در ضمیر و نهان او در صدور ممتحنه(10) بود. محمد خوب میدانست که باید طوری مفاد پیمان نامه را بشکند تا رنجش یاران نزدیک خود را ترمیم نماید. پس با اتکا بر الله ابداع ضمیر خود مفاد این آیه را بیان نمود:

ممانعت قریش از زیارت و تغییر متن پیمان نامه با مکیان قدری برای نو مسلمانان گران تمام شد. پس چاره ای باید اندیشید. مسافرتی بدون کسب حصول و نتیجه ایجاد شده بود. نه جنگی رخ داده بود و نه غنیمتی نصیب کسی شده بود. تازه 1400 نفر از مسلمانان در مقابل لشکر کوچک 200 نفری مکیان حتی موفق به رفتن به داخل مکه و زیارت هم نشده بودند و از آن بدتر مجبور به پذیرفتن متن پیمان نامه با مکیان هم شدند. اوضاع باب دل انصار و مهاجرین نبود. پس محمد با ارائه ممتحنه(10) هم پیمان نامه را نقض می نماید و هم اصحاب را از لغو الهی حدیبیه خبر میدهد و برای جبران این خسارت هم خیبریان باید تاوان سنگینی بدهند!

ممتحنه(10) زنانی که به عنوان اسلام و ایمان از دیارخود هجرت نموده اند و به سوی شما آمدند. شما بعد از امتحان اگر با ایمانشان شناختید دیگر به شوهران کافرشان برنگردانید. ولی مهر و نفقه ای که شوهران مخارج آن زنان کرده اند را به آنها بپردازید.

زود محمد بعد ازتامین نظر عمر ابن خطاب و صدور ممتحنه(10) چاره ای مضاف اندیشید. تدبیری برگرفته از اندیشه خودخدابینی در ابداع الله در ضمیر و نهان خویشتن و ارائه آیاتی دال بر فتح و غارت خیبر و خیبریان!
این خیبریان بیچاره اند که باید تاوان صلح شکسته حدیبیه را بدهند. پیروزی در راهزنی بدر نقطه عطف و شروع پر برکتی از آیات قتال و جهاد و غنائم بود. غارت خیبریان می توانست عامل ارتقای روحی انصار و مهاجرین بعد از تضعیف روحیه آنان از حدیبیه باشد. اما این غارت و تصیمیم شوم برگرفته از طمع دنیوی خود با مفادی از آیات مکی در تضاد بود:
نحل(35) برای رسولان ما جز تبلیغ و رسالت و اتمام حجت تکلیفی نیست.
آیا تصمیم شبیخون زدن بر قومی کشاورز برگرفته از مفاد این آیه میتواند باشد یا برآمده از طعم پیروزی در راهزنی بدر که رسول را بر روند آیات قتال و جهاد مصمم ساخت؟
آنچه از بررسی وقایه صدر اسلام حاصل میگردد مناسبات سیاسی و زمینی و عوارض برگرفته از روحیات بشر مثل غضب و طمع دنیوی است.
چرا باید این قبیل اعمال خشونت زا در نزد مسلمانان مقدس باشد؟ مگر این وقایع زمینی تاثیر گرفته از روابط زمینی و سیاسی نمی باشند که امکان و اگرهای دیگر در تعیین و نتیجه آن می توانست نقش داشته باشد؟
پس کجای این رخدادهای تاریخی مقدس و آسمانی هستند؟
آیا تاثیر این اعمال خشونت زا در روح و روان مسلمانان تساهل و تعاملی ایجاد خواهد نمود؟

و از همه مهمتر اینکه پیام اخلاقی این رخدادهای خشن و ضد انسانی صدر اسلام برای جامعه امروز مسلمین در قرن بیست و یکم چگونه قابل هضم و پذیرش خواهد بود؟

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s